Σε ένα χειρόγραφο του 16ου αιώνα υπάρχει η απεικόνιση μιας γάτας που έχει στη ράχη της μια συσκευή που μοιάζει με jetpack.
Image: CC BY-SA 4.0 Franz Helm / Laura Aydelotte
v
Η ΠΕΡΙΕΡΓΗ ζωγραφιά της γάτας που έχει μια «τουρμπίνα» δεμένη στην πλάτη της, βρίσκεται στο χειρόγραφο ενός βιβλίου που γράφτηκε τον 16ο αιώνα από τον Φραντς Χελμ.
Ο Φραντς Χελμ (Franz Helm 1500-1567) ήταν διοικητής του γερμανικού πυροβολικού και πολέμησε με τα στρατεύματα του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Ε΄ εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Σήμερα, είναι γνωστός για το έργο του «Αρχές οπλισμού ή βιβλίο πολεμικών πυρομαχικών και πυροβολικού» με σχέδια που απεικονίζουν διάφορους τύπους όπλων και συστημάτων πυροβολικού, όπως κανόνια, αγκαθωτά εμπόδια (caltrops) και εκρηκτικά.
Από το έργο του η εικόνα που τραβάει τα περισσότερα βλέμματα είναι η περιβόητη «ρουκέτα».
Στην πραγματικότητα, η γάτα στο σχέδιο δεν έχει δεμένη στην πλάτη της κάποια τουρμπίνα, που της επιτρέπει να πετά, αλλά εμπρηστική συσκευή που έχει σχεδιαστεί για να πυρπολεί εχθρικά κτίρια. ν
Η απεικόνιση μιας γάτας και ενός περιστεριού με «ρουκέτες» στην πλάτη τους καθώς κατευθύνονται προς μια οχυρωμένη πόλη. (1584). Image: UPenn Ms. Codex 109 / Wikimedia Commons ν
Ωστόσο, ο Φραντς Χελμ έφτασε πολύ κοντά σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα πύραυλο ή jet pack, μια συσκευή που φοριέται ως σακίδιο πλάτης που χρησιμοποιεί τουρμπίνες για να προωθήσει τον χρήστη στον αέρα. Το jet pack έγινε πραγματικότητα μόλις το 1960.
Θυμίζει επίσης το ιπτάμενο περιστέρι του Αρχύτα, πυθαγόρειου φιλόσοφου και μαθηματικού από τον Τάραντα (405 π.Χ.). Το μηχανικό περιστέρι του λειτουργούσε με ατμό και κάλυψε απόσταση 200 μέτρων, όταν το αεροπλάνο των Ράιτ πέταξε 37 μέτρα στην πρώτη του πτήση, πολλούς αιώνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1903. ν
Η ατμοκίνητη περιστερά του 405 π.Χ. φανερώνει τις προηγμένες γνώσεις αεροδυναμικής που διέθετε ο Αρχύτας. Image: Supplied ν
Για να επανέλθουμε στη γάτα του Φραντς Χελμ, η ιδέα πίσω από το σχέδιο ήταν ότι μόλις άναβε η φορητή συσκευή, η γάτα (η οποία είχε αρπαχθεί από την πόλη ή το κάστρο του εχθρού), θα έτρεχε πίσω στο σπίτι της και θα κρυβόταν σε έναν αχυρώνα ή κάποιο άλλο ξύλινο κτίριο που στη συνέχεια θα έπιανε φωτιά.
Όπως δείχνει το σχέδιο, υπήρχε και μια εκδοχή της ίδιας ιδέας με τη χρήση περιστεριών αντί για γάτες.
Δεν γνωρίζουμε αν τα σχέδια του ευφάνταστου Γερμανού μηχανικού του στρατού μπήκαν ποτέ σε εφαρμογή, αλλά οι γάτες είναι ζώα ιδιαιτέρως απρόβλεπτα. Μπορούσαν εξίσου εύκολα να πυρπολήσουν τα κτίρια, τις σκηνές και τις οχυρώσεις της πλευράς των επιτιθέμενων και όχι των αμυνόμενων.